دلم تنگ است مثل قناری در کنج قفس در غروب بی کسی و بی فردایی نفسهایم مثل خرگوش ترسو، کوتاه و تند است من اسیر بودنم، در اضطراب رفتن زمین را چنگ میزنم من پرستوی عاشقم، مست و غریب تک درخت صحرای بی رهگذر، مامن و پناه من است آمدنم برای ماندن بود، ماندنم برای رفتن شد من از رفتن می هراسم، رفتن فقط پرواز نیست مقصــــــــــــــــــــــــــدی باید مقصد من گم شده در فرداهای نامعلوم، راه را نمی شناسم،شوق رفتن ندارم لاکن باید رفت، من از اسباب سفر دو پای لنگ دارم و گاهی دلی پر از شوق اما نمی دانم چگونه باید رفت، کجا باید رفت ...

به حیوانات غبطــــــــــــــه میخورم زیرا که

حقیقـــــــــــت را لخت و عریان می پذیرند

نه تولد را هدیه ای ارزشمند مــی پندارند

نه مرگ را با رویا معامله میکنند ...

جای پای تو را از کوچه های خاکی، باران پائیز میشوید

رد نگاهت را از گلبرگ شقایق ها فقط باد میبرد

تو آخرین نفس های عاشقانۀ مرا

در دل کوههای سر بفلک کشیده تقدیم مهتاب کردی،

نپرسیدی از من که در سوگ بهار بر مزار کدامین پرستو

رخت عزا بر تن کنم،

من آسمان را وقتی ستاره هایش

پشت ابر به انتظار نشسته اند

تا صبح گریستــــــــــــــــــــــــــــــه ام، ولی تو ...